درحال به روزرسانی است
تشییع پیکر عبدالمجید ارفعی، مترجم منشور کورورش
به گزارش آبی طرح، مراسم خاکسپاری پیکر عبدالمجید ارفعی برگزار گردید. پیکر این استاد زبان های باستانی و مترجم منشور کوروش برای خاکسپاری در محوطه آرامگاه حافظ (حافظیه) بدرقهی شیراز شد.
به گزارش آبی طرح به نقل از ایسنا، مراسم خاکسپاری پیکر عبدالمجید ارفعی، با حضور چهره ها و شخصیت های فرهنگی در مرکز دایره المعارف بزرگ اسلامی در تهران، بامداد جمعه، هشتم اسفندماه ۱۴۰۴ اجرا شد.
ارفعی، چهارشنبه ششم اسفندماه ۱۴۰۴ در ۸۶ سالگی بر اثر بیماری نارسایی ریوی، درگذشت.
پیکر این استاد برجسته زبان های باستانی ایران با همراهی تعدادی از فرهیختگان همچون علی اکبر صالحی، سیدمصطفی محقق داماد، کاظم موسوی، احمد مسجدجامعی، ژاله آموزگار، علی بلوکباشی، و مهدی حجت، محمود جعفری دهقی، عنایت الله مجیدی، علی میرانصاری، علی بهرامیان، علی همدانی، عباس قنبری عدیوی، سیدعلی آل داود، رضا دبیری نژاد، نیکنام حسینی پور، نادره جلالی، محمدحسن سمسار، کاوه خورابه، فریبا افتخار و مریم همایونی افشار، اسکندر مختاری طالقانی، جبرئیل نوکنده، عباس سعیدی و محمدجواد قنواتی تشییع شد.
سید محمدکاظم موسوی بجنوردی، رییس مرکز دایره المعارف بزرگ اسلامی در مراسم خاکسپاری و بدرقه پیکر عبدالمجید ارفعی اظهار داشت: امروز برای فرهنگ و تمدن ایران زمین روزی غم انگیز و اندوه بار است؛ ایران یکی از فرزندان دانشمند به دلبسته فرهنگ خویش را از دست داد و ما اینک به سوگ او نشسته ایم. مرد بزرگی که همه عمر، کوشش خویش را برای شناخت ایران ایران باستان به کار برد. زنده یاد دکتر عبدالمجید ارفعی، استاد برجسته و ممتاز زبان ها و فرهنگ ایران باستان و مترجم فرمان کوروش، اینک از دنیا رخت بر بست.
او افزود: زنده یاد ارفعی از معدود ایرانیانی بود که از دیر باز کوشید صلاحیت های علمی را برای شناخت ایران باستان بنابر قدیمی ترین متون و نقوش و کتیبه ها و گل نوشته های برجای مانده از سده های خیلی دور گرد آورد و موفقیتهای علمی خود در جهان علم و به عشق هم میهنان گرامی عرضه بدارد.
موسوی با اشاره به برخی موفقیتهای علمی عبدالمجید ارفعی، اظهار داشت: ترجمه فرمان کوروش از زبان اکدی به فارسی، بارها در سلسله انتشارات این مرکز انتشار یافته است. باید اظهار داشت که این ترجمه هدیه ارزشمندی است که دکتر به همه ایرانی ها تقدیم داشته است. همین طور باید از اثر درخشان دیگر او، ترجمه گل نبشته ها و الواح تخت جمشید یاد کرد که اسناد پرارزش و مهمی از زمان ایران باستان بوده است.
او با اشاره به همکاری و همراهی مرکز دایره المعارف بزرگ اسلامی برای انتشار آثار پرفسور ارفعی اظهار داشت: خرسندیم که آثار او را منتشر نموده ایم. دکتر ارفعی از اعضاء علمی شورای مرکزی دایره المعارف بزرگ اسلامی بود اما افسوس که وضع سلامتی او چنان نبود که از حضور او بیشتر برخوردار شویم. فقدان این دانشمند را نخست به خانواده محترم، همسر و فرزندان سوگوار او و سپس به جامعه علمی کشور و به همه دلبستگان فرهنگ و تمدن ایران تسلیت عرض می نماییم و برای آنها شکیبایی و تندرستی آرزو می نماییم.
ژاله آموزگار، پژوهشگر فرهنگ و زبان های باستانی و اسطوره شناس، نیز در سخنانی اظهار داشت: همه ما امروز صاحب مجلس فرزند ایران هستیم که به وجودش افتخار می نماییم. خوش به حال ما که هم زمان و هم دوره مردی بودیم که تمام وجودش عشق به ایران بود؛ فرزند واقعی ایران. بهتر آن است که خوشحال باشیم، غم برای کسی است که زندگی اش هدر رفته باشد. کسی که یک عمر خدمت کرده است، بودن و نبودنش برای همه ما افتخار است. خودم و همه شما حاضران را صاحب مجلس می دانم. ایران فرزندان بزرگی داشته است.
او درحالی که سخنانش با تشویق حاضران همراه شد، افزود: خاک نماد است و به ایران تبریک می گویم که فرزندش را در حافظیه در آغوش خواهد گرفت. دکتر ارفعی فقط زندگی نکرد، بنده ی آزاد باقی ماند. او نمی میرد، مردن وقتی اتفاق می افتد که هیچ باشید. دکتر ارفعی ماندنی است. ما مفتخرِ این شخصیت هستیم.
آموزگار اظهار داشت: سوگوارم ولی مفتخرم که همزمان دوست و هم صحبت دکتر ارفعی بوده ام. دکتر ارفعی زندگی آسانی نداشت و پستی و بلندی هایی زیادی را از سر گذراند، اما سر خم نکرد و ساخت و ساخت و ساخت و ما حال سوگوار و با این حال مفتخر او هستیم. خوش به حال ما چنین افرادی را در کنار خود داشتیم. دکتر ارفعی، عزیز تو بزرگ بودی و بزرگوارانه زندگی کردی.
در ادامه این سخنان، حاضران در مراسم برای تقدیر از تلاش ها و موفقیتهای علمی پرفسور ارفعی ایستاده او را تشویق کردند.
سپس، جبرئیل نوکنده، رئیس کل موزه ملی ایران با این بیت «از شمارِ دو چشم یک تن کم / وز شمارِ خرد هزاران بیش» سخنان خویش را شروع کرد و اظهار داشت: آسمانی شدن استاد دکتر عبدالمجید ارفعی را به خانواده بزرگ ارفعی، دوستان و شاگردان ایشان، جامعه میراث فرهنگی، جامعه فرهنگ، هنر و ادب ایران، و محققان حوزه زبان شناسی و تاریخ جهان باستان تسلیت می گویم. اولین بار نام ایشان را در کلاس درس «مبانی باستان شناسی» از زبان زنده یاد استاد دکتر صادق ملک شهمیرزادی - عتیقه شناس ـ در دانشگاه تهران در مهرماه سال 1370 شنیدم. آن روز سخن از «زبان های خاموش» بود و استاد با افتخار از شخصیتی ایرانی یاد کرد که یکی از قدیمی ترین زبان های خاموش، یعنی زبان عیلامی، را می دانست و از دانشگاهی معتبر، زیر نظر یکی از برجسته ترین متخصصان زبان های باستانی، زنده یاد ریچارد هلک، فارغ التحصیل شده بود. در کنار این افتخار علمی، از دشواری های زندگی آن پژوهشگر نیز گفت؛ از این که با وجود تخصص کم نظیرش، ناگزیر بود برای گذران زندگی در عرصه ای دیگر فعالیت کند. همان روایت کوتاه، تصویری ماندگار و عمیق از وی در ذهنم ساخت. در سال ۱۳۷۵، در پروژه کاوش «چُغابنوت» خوزستان به سرپرستی استاد دکتر عباس علیزاده، افتخار آشنایی با ایشان را یافتم.
او افزود: استاد ارفعی در سالیان ۱۳۷۷ تا ۱۳۸۲ در قسمت کتیبه های باستانِ موزه ملی ایران مشغول به کار بود و خدمات ماندگاری از خود بر جای گذاشت. هرچند بعد از سال ۱۳۸۲ با او نامهربانی هایی شد، اما هیچگاه از مهر و مسئولیت پذیری او کاسته نشد؛ همیشه با خوش رویی به پرسش های موزه پاسخ می داد و هر کمکی را با بزرگواری انجام می داد. ایشان از چهره های مؤثر در روند بازگرداندن گل نبشته های باروی تخت جمشید از دانشگاه شیکاگو به میهن بود؛ اقدامی پرارزش که نام او را در تاریخ پاسداشت میراث فرهنگی ایران ماندگار ساخت.
رییس موزه ملی ایران اظهار داشت: نام این استاد بزرگ در حافظه تاریخ جهان باستان زنده خواهد ماند؛ چونکه او به دوره ای اشراف داشت که ریشه های فرهنگ ایرانی در آن نهفته است: دوره عیلام؛ دوره ای که سنگ بنای تشکیل امپراتوری هخامنشی شد و افق جدیدی به جهان ایرانی بخشید. بدون شک تاریخ جهان بدون مطالعه تاریخ هخامنشی ناقص است و این مطالعه نیز بدون استفاده از داده های گل نبشته های هخامنشی کامل نخواهد بود؛ داده هایی که نام عبدالمجید ارفعی با آنها پیوندی ناگسستنی یافته است.
نوکنده با اعلان اینکه «متانت، ادب و لبخندهای آرام و همیشگی استاد هیچ گاه از خاطرم نمی رود. او به راستی دانشمندی ایرانی، فروتن و بزرگ بود؛ انسانی که دانش را با اخلاق درآمیخته بود.» اظهار داشت: مقرر می باشد که وی در جوارِ حافظِ بزرگ آرام گیرد؛ او نیز همانند حافظ، برای همیشه در حافظه و میراث ایران زمین زنده و جاودان خواهد ماند.
بعد از سخنرانی علی بلوکباشی، ژاله آموزگار، جبرئیل نوکنده، شهاب الدین ارفعی، و هرمز خسروانی، سیدمصطفی محقق داماد بر پیکر عبدالمجید ارفعی نماز خواند تا بدرقه شیراز شود. مقرر است او یکشنبه دهم اسفندماه ۱۴۰۴ در محوطه آرامگاه حافظ به خاک سپرده شود.
به گزارش آبی طرح به نقل از ایسنا، عبدالمجید ارفعی که بیشتر بعنوان مترجم فارسی منشور کوروش و الواح هخامنشی شناخته می شود، از معدود بازماندگان عیلام شناسی در جهان بود. او نقش مؤثری در بازگرداندن الواح هخامنشی از آمریکا به ایران داشت و تا واپسین روزهای زندگی خود نیز بازهم پیگیر استرداد باقیمانده و خوانش این الواح بود.
این خبر در حال تکمیل است.
حرف آخر اینکه دکتر ارفعی زندگی آسانی نداشت و پستی و بلندی هایی زیادی را از سر گذراند، اما سر خم نکرد و ساخت و ساخت و ساخت و ما حال سوگوار و در عین حال مفتخر او هستیم. آن روز سخن از زبان های خاموش بود و استاد با افتخار از شخصیتی ایرانی یاد کرد که یکی از قدیمی ترین زبان های خاموش، یعنی زبان عیلامی، را می دانست و از دانشگاهی معتبر، زیر نظر یکی از برجسته ترین متخصصان زبان های باستانی، زنده یاد ریچارد هلک، دانش آموخته شده بود. بدون شک تاریخ جهان بدون مطالعه تاریخ هخامنشی ناقص است و این مطالعه هم بدون استفاده از داده های گل نبشته های هخامنشی کامل نخواهد بود؛ داده هایی که نام عبدالمجید ارفعی با آنها پیوندی ناگسستنی یافته است.
منبع: آبی طرح
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب