هنر در قامت دادخواهی تفاوت یادمان جنایت جنگی با رویداد تروریستی چیست؟
به گزارش آبی طرح، دومین نشست از سلسله نشست های «در جستجوی بیان هنری فاجعه میناب» در موزه هنرهای معاصر اجرا شد.
به گزارش آبی طرح به نقل از خبر آنلاین به نقل از روابط عمومی موزه هنرهای معاصر تهران، دومین نشست از سلسله نشست های «در جستجوی بیان هنری فاجعه میناب» عصر سه شنبه، ۱۹ خرداد ۱۴۰۵، در کتابخانه موزه هنرهای معاصر اجرا شد. در این رویداد بر لزوم خلق یادمانی فراتر از یک اثر ملی و هم تراز با یک دادخواهی بین المللی تاکید شد.
میناب؛ تمدنی چندلایه، فراتر از یک حادثه
شهاب الدین ارفعی معمار و پژوهشگر بومی هرمزگان، سخنان خویش را با تکیه بر پیشینه غنی میناب شروع کرد. ارفعی این منطقه را آمیزه ای از اقوام بلوچ، فارس و سواحلی (مهاجران آفریقایی و کرانه های خلیج فارس) توصیف کرد و اظهار داشت: میناب از نظر فرهنگی دارای انسجامی خاص نیست؛ بلکه تنوع اندیشه، شغل و آئین، هویت حقیقی آنرا می سازد.
وی با یادآوری نقش تاریخی میناب به مثابه حلقه اتصال کرمان، سیستان و بنادر جنوبی، به نمونه هایی از مهندسی بومی مانند «کوزه جهله» اشاره کرد؛ ظرفی هوشمندانه برای آب و همزمان سازی کوبه ای برای موسیقی.
از ورشو تا هیروشیما؛ درس هایی برای یادمان میناب
پیروز حناچی معمار و استاد دانشگاه، با نمایش تصاویری از بازسازی های بعد از جنگ در شهرهایی چون ورشو، هیروشیما، برلین و بیروت، چهار رویکرد اصلی را برشمرد؛ بازسازی عین به عین، مدرن سازی، رویکرد ترکیبی و بازآفرینی.
وی یادمان ۱۱ سپتامبر نیویورک را حاصل یک مسابقه معماری بین المللی دانست و اضافه کرد: در آن اثر، «خلأ مشهود» با آب روان و اسامی قربانیان، حافظه را زنده نگه می دارد و آنرا به جاذبه ای جهانی تبدیل میکند. برای میناب هم میتوان فراخوانی بین المللی داد تا هنر، واسطه دادخواهی شود.
در ادامه، محسن رافعی دبیر انجمن هنرمندان مجسمه ساز ایران، با طرح این پرسش اساسی که «آیا یادمان ۱۱ سپتامبر برای فاجعه میناب کافی است؟» پاسخ قاطع داد؛ خیر، چونکه در میناب با یک جنایت جنگی روبه روییم که توسط ارتشی رسمی و مدعی فناوری پیشرفته رقم خورده است. اصول راهبردی یادمان جنایت جنگی شامل شهادت دادن، افشای نام جانی، ممانعت از زیباسازی، مواجهه جهان شمول و تبدیل مخاطب از سوگوار منفعل به مطالبه گری فعال است.
وی تاکید کرد: این یادمان باید به سندی تاریخی برای پیگیری حقوقی تبدیل گردد و جلوی فراموشی را بگیرد.
مدرسه شجره طیبه میناب، نمادی برای اتحاد ملی
حسین محسنی دبیر انجمن نگارخانه داران، در قسمت پایانی نشست، میناب را «آیکون ظلم به ایران» خواند و خواهان یادمانی جامع شد که همه قربانیان ایرانی از کودک تا فرمانده را در بر گیرد.
وی با اشاره به هدف قرار گرفتن یک مدرسه در ساعات نخستین جنگ، آنرا بهانه ای برای عبور از دودستگی ها و دستیافتن به همدلی ملی دانست و اظهار داشت: فرهنگ ایرانی همواره رنج را به هنر مبدل کرده است؛ از فرش که تصویر بهشت از دانه دانه رنج است تا آیین های عاشورایی. حالا هم میتوان این فاجعه را به حافظه ای زنده و مطالبه گر بدل کرد.
در جمع بندی این جلسه، تمام سخنرانان بر این نکته اتفاق نظر داشتند که یادمان میناب نباید در مرزهای جغرافیایی یا جناحی محدود بماند. همینطور تاکید شد که فراخوان بین المللی برای طراحی یادمان، استفاده از تکنولوژی های جدید مستندسازی و ایجاد «مخاطب متعهد» در سراسر دنیا، می تواند این هنر را به دادخواهی مؤثری ضد تکرار جنایات جنگی تبدیل کند.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب