یك پژوهشگر حوزه گردشگری مطرح كرد
گردشگری قربانی اول ناپایداری های اجتماعی
به گزارش آبی طرح، خراسان رضوی یک پژوهشگر حوزه گردشگری اظهار داشت: گردشگری در شرایط ناپایدار اجتماعی یکی از اولین قسمتهایی است که تحت تاثیر قرار می گیرد و کاهش سفر، نخستین نشانه بروز این تاثیر است.
مهدی سقایی، در گفتگو با ایسنا اظهار داشت: گردشگری را باید بعنوان یکی از اشکال گذران اوقات فراغت درنظر گرفت. تمدن سفر از یک مبدأ به مقصد، همیشه بر این مبنا شکل گرفته که ابتدا نیازهای اولیه انسان تامین شود. زمانیکه فرد از نظر اقتصادی، اجتماعی و روانی در شرایط مناسبی قرار داشته باشد، می تواند به نیازهای ثانویه و تکمیلی مانند گردشگری بپردازد.
وی ادامه داد: زمانیکه جامعه با شرایط حساس اجتماعی یا اقتصادی مواجه می شود، نخستین بخشی که از سبد هزینه خانوار حذف می شود، هزینه های در ارتباط با سفر و تجربه گردشگری می باشد. براستی، گردشگری در چنین شرایطی بعنوان یک نیاز غیرضروری تلقی می شود و کنار گذاشته می شود.
عضو هیأت علمی موسسه آموزش عالی حکیم جرجانی گرگان با اشاره به نقش امنیت در پایداری گردشگری اظهار داشت: نبود امنیت، چه امنیت اجتماعی، چه امنیت فردی و چه امنیت روانی، لطمه جدی به گردشگری وارد می نماید. گردشگری چه در بعد داخلی و چه در بعد خارجی، وابستگی مستقیمی به احساس امنیت دارد و کوچک ترین اختلال در این مؤلفه، موجب کاهش تقاضای سفر می شود.
سقایی اضافه کرد: عمده بار گردشگری کشور بر دوش گردشگری داخلی است، اما در شرایط ناپایدار اجتماعی، این بخش نیز گرفتار افت شدید می شود. تجربه نشان داده که گردشگری معمولا نخستین قربانی در چنین بحران هایی است و حتی بعد از فروکش کردن شرایط ناپایدار، زمان قابل توجهی برای بازسازی اعتماد و بازگشت آرامش نیاز دارد.
وی تاکید کرد: در مورد توریست خارجی، حساسیت به امنیت خیلی بالاتر است. حتی وقوع یک اتفاق کوچک یا انتشار یک خبر منفی می تواند موجب واکنش شدید و توقف کامل جریان گردشگری شود. به همین دلیل، گردشگری ورودی در شرایط بی ثبات اجتماعی با بیشترین لطمه مواجه می شود.
این پژوهشگر حوزه گردشگری در ادامه با اشاره به تغییر الگوی سفر مردم در شرایط ناپایدار تصریح کرد: در چنین شرایطی، الگوی سفر از سفرهای بلند مدت بسمت سفرهای کوتاه مدت تغییر می کند. سفرهای طولانی نیازمند برنامه ریزی زمانی، ثبات اقتصادی و امنیت پایدار هستند و در وضعیت های بحرانی، این نوع سفرها بشدت کاسته می شوند.
سقایی اضافه کرد: تجربه های گذشته نشان داده است که گردشگری روستایی در مقیاس کوتاه مدت، معمولا تاب آوری بیشتری نسبت به سایر انواع گردشگری دارد. همین طور گردشگری مذهبی، به علت پیوند عمیق با باورها و انگیزه های دینی، ادامه بیشتری نسبت به برخی دیگر از اشکال گردشگری از خود نشان داده است.
وی افزود: سفرهای کوتاه مدت پیرامونی و مقطعی، در شرایط ناپایدار اجتماعی بیشتر مورد توجه قرار می گیرند. در عین حال، اگر این شرایط به شکل طولانی مدت ادامه پیدا کند، حتی این نوع سفرها نیز گرفتار افت می شوند و جریان کلی گردشگری با رکود جدی مواجه خواهد شد.
این استاد دانشگاه با اشاره به وضعیت گردشگری ایرانی ها اشاره کرد: در بعضی مقاطع، شاهد افزایش جریان سفر به کشورهای همجوار بوده ایم که این مورد نیز نشانه ای از وضعیت نامناسب گردشگری داخلی است. بررسی ها نشان داده است که گردشگری ایران در چنین شرایطی در وضعیت مطلوبی قرار ندارد و نیازمند تحلیل و سیاستگذاری جدی است.
سقایی درباره ی فاکتورهای مؤثر بر بازگشت اعتماد مسافران و رونق باردیگر گردشگری اظهار داشت: اولین و مهم ترین عامل، وضعیت اقتصادی می باشد. تا آن زمان که نیازهای اولیه مردم به درستی تامین نشود، نمی توان انتظار داشت که گردشگری باردیگر بعنوان یک اولویت در سبد خانوار قرار بگیرد.
وی اشاره کرد: حتی در شرایط اقتصادی سخت، سنت سفرهای نوروزی همیشه تا حدی حفظ شده و مردم کوشیده اند با صرفه جویی، سفر را تجربه کنند، اما اگر بحران اقتصادی و اجتماعی ادامه داشته باشد، این الگو نیز گرفتار فرسایش می شود و گردشگری با رکود عمیق تری مواجه خواهد شد.
خلاصه اینکه تمدن سفر از یک مبدأ به مقصد، همیشه بر این مبنا شکل گرفته که ابتدا نیازهای اولیه انسان تامین گردد. عضو هیات علمی موسسه آموزش عالی حکیم جرجانی گرگان ضمن اشاره به نقش امنیت در پایداری گردشگری عنوان کرد: نبود امنیت، چه امنیت اجتماعی، چه امنیت فردی و چه امنیت روانی، لطمه جدی به گردشگری وارد می نماید. این پژوهشگر حوزه گردشگری در ادامه ضمن اشاره به تغییر الگوی سفر مردم در شرایط ناپایدار خاطرنشان کرد: در چنین شرایطی، الگوی سفر از سفرهای دراز مدت بسمت سفرهای کوتاه مدت تغییر می کند.
منبع: آبی طرح
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب